ارواح پنج ابرنواختر در این تصویر خارقالعاده تسخیر شدهاند. این تصویر در رصدخانه اوکایمدن در مراکش با حدود ۲۰۰ ساعت رصد ثبت شده و بخش بزرگی از آسمان را نشان میدهد؛ ناحیهای معادل مساحت هزار ماه کامل که در کنار هم چیده شده باشند، در صورت فلکی ارابهران ( ارابهران ).
از چپ به راست، پنج بازمانده ابرنواختر قابل مشاهده در سراسر این میدان عبارتاند از G181.1+9.5، G182.4+4.3، G179.0+2.6، G180.0−1.7 (Sh2-240، سحابی اسپاگتی) و G178.2−4.2. این اجرام در تصویر حاشیهنویسیشده، همراه با خوشه باز M37 و سحابی بچهقورباغه برجسته شدهاند. با اینکه هر انفجار در فضا گسترش یافت، پوستهای رو به رشد از گاز شوکدیده و ساختارهای ظریف رشتهای ایجاد کرد که بهترتیب با رنگ قرمز (هیدروژن) و آبی (اکسیژن) نشان داده شدهاند. این انفجارهای ستارهای باستانی بهطور مستقل از یکدیگر رخ دادهاند؛ آنها در فاصلههای متفاوتی تا حدود چندین هزار سال نوری از زمین قرار دارند و سن آنها تا دهها هزار سال برآورد شده است. انسانهای اولیه ممکن است آنها را به صورت ستارگان جدید و درخشانی مشاهده کرده باشند که طی هفتهها یا ماهها کمنور میشدند.
Image Credit & Copyright: Stephane Vetter, Yann Sainty
Text: Cecilia Chirenti (NASA GSFC, UMCP, CRESST II)
